Even een momentje dat er niet zoveel te schrijven valt, maar wel een mooi plaatje! Tissy ligt hier heerlijk op onze vensterbank van het zonnetje te genieten.

Een volgend leven als kat lijkt dan zo slecht nog niet…

Onlangs hebben Tom en ik een prachtig boeket gekregen van vrienden van ons. Deels omdat Tom geslaagd is voor zijn opleiding (!) en deels omdat ze ons zo lief vinden… :-). Aaahhh.  We zijn er dus erg blij mee!

We dachten dat de katten er ook erg blij mee zouden zijn. Als je begrijpt wat ik bedoel. Normaal gesproken doen ze namelijk niets liever dan blaadjes in het rond strooien, of aarde scheppen uit de potten van echte planten. Dat is dan ook de reden dat wij sinds een paar jaar alleen nog maar nepplanten in huis hebben staan.

Deze bos is echter te mooi om te verstoppen of op een hoog plankje neer te zetten. Hij moet gewoon op tafel. We besloten de gok te nemen en te kijken hoe de katten hierop zouden reageren.

En wat schetst onze verbazing? Na een dag hard werken (allebei dus de hele dag niet thuis geweest) komen we thuis en ze hebben niet aan de bloemen gezeten! De bos staat er nog prachtig bij. Gelukkig! Maar wel vreemd…

Laatst hebben we dit raadsel opgelost. We kwamen thuis van een middagje stad en troffen het onderstaande tafereel aan. Misha zorgt er gewoon voor dat Sammy en Tissy niet bij de bloemen kunnen komen…door ernaast op tafel te gaan liggen! Wat is ze ook lief he?! Of…

In de nacht van woensdag op donderdag zijn wij teruggekomen van een heerlijke vakantie in Turkije. We hebben twaalf dagen lang lekker kunnen relaxen in een all-in hotel. En dat allemaal dankzij het dertig jarige huwelijk van mijn schoonouders. We hebben genoten!

Tijdens onze afwezigheid hebben mijn zusjes voor onze poesjes gezorgd. Dat ging uiteraard allemaal prima, al waren de katjes weleens ondeugend, heb ik me laten vertellen. Maarja, welke katjes zijn dat niet?

Hoewel het voor ons een hele geruststelling was dat de drie musketiers tijdens onze vakantie geknuffeld en gevoerd werden, hebben we ze natuurlijk wel ontzettend gemist. Toen we thuiskwamen zetten we dan ook eerst onze koffers midden in de kamer en daarna hebben we uitgebreid met ze geknuffeld. Het was duidelijk dat zij ook blij waren ons weer te zien! Omdat het laat was (rond twee uur ’s nachts) toen we thuiskwamen, gingen we wel vrij snel slapen, dus de volgende ochtend waren ze niet van onze schoot af te slaan. En dat wilden we ook niet!

Het enige waar de katjes een beetje teleurgesteld in waren, was het gebrek aan kadootjes… Hieronder zie je Sammy met z’n beide pootjes in Tom z’n broekzak graven. Waar zijn onze presentjes nou?!

Gisteravond kwamen we rond een uur of half tien ’s avonds thuis. Tom en ik waren uit eten geweest met mijn zusjes. Het was erg gezellig en ze kwamen nog even mee terug naar ons huis.

Op de gallerij van onze flat zat de kat van de buurman. Dat verbaasde ons niet: hij laat haar wel vaker zonder toezicht op de gallerij rondbanjeren. Zelf ben ik daar niet zo’n voorstander van, niet dat ze naar buiten kan, maar omdat ze van de gallerij naar beneden kan vallen. Blijkbaar maakt mijn buurman zich daar totaal geen zorgen om. Afijn, ze kreeg even een aaitje van ons en toen gingen wij naar binnen.

Mijn zusjes bleven niet te lang, we waren allemaal erg moe. Nadat we ze dus uitgezwaaid hadden, gingen we lekker naar bed en al snel sliepen we.

Rond een uur of 3 in de nacht (schat ik) werd ik wakker. Ik word normaal gesproken altijd wel een keertje ’s nachts wakker, maar nu hoorde ik een kat klaaglijk miauwen. Ik luisterde nog eens goed; het was niet bij ons binnen. Bijna meteen wist ik dat dit de kat van de buurman moest zijn. Ze zat dus nog steeds buiten! Nou is het natuurlijk niet erg voor een kat om ’s nachts buiten te zijn, maar ik vind zelf dat het een ander verhaal wordt als de poes in kwestie geen manier heeft om binnen te komen, geen lekker zacht slaapplekje heeft en bovendien geen eten of drinken.

De eerste keer dat ik wakker werd was ik nog niet echt helemaal helder en ik doezelde een beetje verder, terwijl ik op de achtergrond steeds dat zielige miauwtje hoorde. Na wat een hele poos leek, begon ik me echter steeds meer op te winden. Ik werd kwaad. In gedachten stapte ik op mijn buurman af en zei hem eens eventjes stevig de waarheid. Daarna heb ik hem nog een stuk of drie keer in elkaar getimmerd (in gedachten natuurlijk…)

Op slot hield ik het niet meer (het was nu kwart over vier ’s nachts). Ik maakte Tom wakker en vertelde hem wat ik steeds hoorde. Natuurlijk vond Tom het ook heel zielig en uiteindelijk hebben we samen een grote fleece-deken gepakt en zijn naar beneden gelopen. Toen ik het licht in de keuken aandeed, wilde het arme beestje het liefst door het raam heen naar binnen springen.

We hebben de fleece-deken bij ons voor de deur op de mat gelegd met een kommetje met brokjes en een kommetje met water ernaast. De poes (een ontzettend lief schildpadpoesje trouwens) viel gelijk aan op het eten. Toen ik er nog een handje brokjes bij deed, begon ze zelfs te grommen! Ik moest er wel om lachen, gelijk had ze! Nu mocht ze even rustig eten.

Vannochtend toen ik beneden kwam, was het eten en drinken helemaal op. Ik weet niet of ze ook van de deken gebruik heeft gemaakt, maar ze had in ieder geval de mogelijkheid…

Als je onderstaande foto ziet, zou je misschien kunnen denken dat je kijkt naar ‘the making of’ Alien 5.

Maar nee hoor… het is Misha maar! Met haar rare gewoonte om altijd ergens in of onder te willen liggen :-). Schattig, toch?!

Afgelopen vrijdag waren onze katten het erover eens dat het hoog tijd was dat wij weer eens paaseitjes gingen zoeken. Het begon ermee dat ik een schaaltje snoep-eitjes op tafel had gezet. In het begin deden ze alsof ze hier totaal niet in geinteresseerd waren. Ze hebben er niet 1 keer naar omgekeken.

Totdat wij ’s avonds op bezoek gingen bij een vriendin. Toen gingen ze hard aan het werk om voor ons een leuke verrassing voor te bereiden.

Na ons bezoek kwamen wij nietsvermoedend thuis. Terwijl ik de woonkamer instapte, duwde ik de kamerdeur open. Tenminste, dat probeerde ik. Kgggg zei de deur. Wat was dit nu weer? Het leek of de deur ineens over de grond schraapte. Ik haalde Tom erbij en algauw ontdekte hij dat er een paaseitje klem zat onder de deur.

Vlug keek ik in het schaaltje op tafel: helemaal leeg. De poezen hebben alle eitjes er keurig uitgeschept en verstopt door de hele kamer. Ze lagen onder de bank, onder het t.v. meubel, onder Tom zijn bureau, in de keuken en in de gang. Ik denk dat de katten tevreden met ons kunnen zijn en dat we ze allemaal wel gevonden hebben. Maar je weet maar nooit, wie weet ligt er nog wel een eitje in een heel stiekem hoekje en gniffelen de katjes daar soms om als ze in hun mandjes doen alsof ze slapen. Ik weet nu wel beter. Ze hebben altijd alles in de gaten!

Tijdens het douchen maken Tom en ik er altijd een zootje van. Als we klaar zijn ligt er namelijk overal water! De hele badkamer is nat en dan vooral de vloer. Dat kon zo niet langer en daarom hebben we nu een schoonmaakploeg ingehuurd die direct na het douchen ervoor zorgt dat de badkamer in no time weer spik en span is.

Ze draaien wisseldiensten (de klus is zwaar genoeg) en vandaag was Misha dus aan de beurt.

Ziehier de schoonmaakactie:

Afgelopen zondag zijn Tom en ik naar de Neocat kattenshow in Utrecht geweest. Ik heb mijn ogen uitgekeken! Er waren daar (volgens de site) meer dan 1000 katten, van alle rassen die je maar kunt bedenken. En wat zaten er een pracht exemplaren bij! De één nog mooier dan de ander. Terwijl we langs de kooitjes liepen, waren de ‘oeh’s’ en ‘aah’s’ dan ook niet van de lucht. Steeds wezen we elkaar op katten met een gek koppie, een aparte vacht of een prachtige wilde uitstraling (zoals bijvoorbeeld de Somali, wat een prachtkat is dat!).

Wat jammer om weer naar huis te gaan zonder kat! Maar gelukkig hebben we al drie lieve schatten thuis! En het zou ook wel heel moeilijk kiezen zijn geweest tussen al die mooie poezen en katers. We zijn trouwens niet helemaal met lege handen naar huis gegaan. We hebben daar gelijk maar even twee nieuwe hangmandjes voor aan de kachel gekocht, aangezien die van ons vol met gaten zaten. Hieronder zie je hoe één van de mandjes al dankbaar in gebruik is genomen door een slapende Tissy.

Stoer hè, die print?!

Ook hebben we allebei een bladwijzer met een katje erop gekocht en ik heb nog een sleutelhanger. Je moet toch wat, als je geen echte katjes mee naar huis kunt nemen ;-).

Uiteraard hebben we daar ook veel foto’s gemaakt. Het was af en toe wel moeilijk, omdat sommige eigenaren plastic voor de tralies van de kooitjes hadden gehangen. Sowieso is het natuurlijk al lastig om door tralies heen foto’s te maken. De mooiste drie plaatjes volgen hieronder.

Deze prachtige Ragdoll poes heeft Tom ook overtuigd dat het een geweldig ras is. Ik wist dat natuurlijk al lang :-). Erg mooi beestje dit, met een zijdezachte vacht. Je ziet op de foto dat de ogen lichtblauw zijn, als ze eenmaal volwassen is, zijn ze echt felblauw. Deze Ragdoll was geloof ik acht maanden. Ragdolls groeien heel langzaam, maar als ze uitgegroeid zijn, dan zijn ze ook echt groot! De vrouwtjes wegen dan tussen de 4 en de 6 kilo en de mannetjes tussen de 7 en de 10 kilo!

Hier een geweldig mooie Bengaal. Wij vinden de vacht echt super. De mooie zwarte tekening op die glanzend gouden achtergrond, echt uitzonderlijk. Bengalen zijn katten die nog behoorlijk wat wild bloed in zich hebben en dat is ook wel te zien, vind ik.

En toen mocht ik ook nog een poesje vasthouden! Deze dame is een Devon Rex. Het zijn krulharige katten met heel aparte kopjes, ze worden ook wel de koboldjes of de pixies onder de katten genoemd (met hun enorme ogen en oren). Hun vacht is werkelijk fluweelzacht en valt niet uit! Veel mensen die allergisch zijn voor katten, zijn niet allergisch voor de Devon Rex.

Voordat ik naar de show kwam, had ik al wel van dit ras gehoord, maar ik was nooit zo gecharmeerd van hun kop. Zoals je op de foto kunt zien, hebben ze de neiging om nogal chagrijnig te kijken. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik wel als een blok viel voor dit ras toen ik ze in het echt zag. Wat een karakter! Ze waren zo ongeveer (uitzonderingen daargelaten) de enige poezen die kopjes gaven door de tralies heen en leken te genieten van alle aandacht. Toen ik dit meisje optilde, begon ze ook gelijk heerlijk te spinnen. En ze voelde ook nog als een warm, fluweelzacht kruikje!

Weer thuis heb ik natuurlijk direct op internet meer informatie gezocht over deze katten. De karakterbeschrijvingen kloppen inderdaad heel goed bij het gevoel dat ik kreeg bij deze schatjes. Maar ze fotograferen toch echt niet mooi. Dit is dus een ras dat je echt in real life moet zien.

Sinds ik vaker thuis ben (ik werk nog maar drie ochtendjes nu… en over een week is dat gelukkig ook voorbij!) en Tom vaker op zijn werk is (hij werkt nu vijf dagen in de week), heeft Sammy zich ontpopt tot een ware stalker. Zodra ik mijn derrière ergens neerplant, komt hij er piepend aangerend. Ja piepend. Zo erg, dat je denkt: ben jij nou een echte kater?

Het is duidelijk: meneer wil op schoot! Soms geef ik hem natuurlijk zijn zin en ga ik heerlijk met hem knuffelen. Maar af en toe wil ik ook wel eens rustig achter mijn computer zitten zonder een luid knorrende kat op schoot die ook nog eens aan je kin probeert te likken als hij de kans krijgt.

En denk maar niet dat hij niet komt als hij zelf al lekker in een mandje ligt. Hij heeft het direct door als ik ga zitten. Sterker nog: hij heeft het direct door als mijn schoot leeg is. ’s Ochtends is mijn schoot namelijk altijd de eerste tien minuten bezet door een plankje waar mijn brood op ligt. Dan zie je hem al vanaf zijn stoel kijken (en dan denkt ‘ie: daar heb je dat rotplankje weer), maar zodra ik klaar ben met mijn broodjes en ik het plankje op tafel leg, gaan zijn oortjes omhoog en springt hij van zijn stoel af om naar me toe te rennen.

Hieronder Sammy als hij gewoon op de grond ligt. Ook lief!